The MÉTA Project
Visual Storytelling

Alexandra Bissa

Meet the Artist

Η Αλεξάνδρα είναι από τις λίγες κοπέλες που ασχολούνται στην Ελλάδα του σήμερα με τον αργαλειό. Γι’αυτό, με μεγάλο ενδιαφέρον βρεθήκαμε στο εργαστήριό της στο Ρομάντσο, ώστε να δούμε από κοντά πώς είναι να δουλεύεις διάφορα σχέδια πάνω στον αργαλειό, αλλά και να μάθουμε τι ήταν αυτό που την παρακίνησε να μάθει να υφαίνει, τις πηγές έμπνευσης της αλλά και τα σχέδια που κάνει για το μέλλον.

Photography & Photo Editing by Georgina Staikou
Videography by Elpida Kontogianni & Maria Ntrougia
Video Editing by Maria Ntrougia
Interview Transcription by Dimitra Prantalou

Contact Alexandra Bissa

 

Πώς είναι να είσαι καλλιτέχνιδα/δημιουργός εργόχειρου αργαλειού το 2017; Τι σε εμπνέει;
Από θέμα έμπνευσης έχουμε πάρα πολύ υλικό και είναι τέλεια γιατί σε κάθε περιοχή της Ελλάδας βρίσκεις εντελώς διαφορετική τεχνοτροπία και διαφορετικά σχέδια, και αυτός ο πλούτος είναι τεράστιος. Βλέπω ότι υπάρχει ενδιαφέρον από νέους ανθρώπους το οποίο είναι βασικό, γιατί ένα πράγμα που δεν θέλω είναι να με συνδέσουν με τον παραδοσιακό αργαλειό, γιατί ο λόγος που έχει ξεχαστεί είναι επειδή έμεινε στάσιμος. Αυτό όμως που θεωρούμε ότι έμεινε στάσιμο, είχε εξελιχθεί ήδη. Δηλαδή είναι μια παράδοση που εξελίχθηκε, γιατί άλλωστε αυτός είναι και ο ρόλος της. 


Οικονομικά ξέρεις εκ των προτέρων, ότι απευθύνεσαι σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό. Και αν το ξεκαθαρίσεις κι αυτό στο μυαλό σου, τότε μπορείς να πας καλύτερα. Για παράδειγμα, πηγαίνεις στον άνθρωπο που εκτιμά το χειροποίητο και που θα προτιμήσει να διαθέσει κάποια χρήματα παραπάνω για να αγοράσει ένα πράγμα απ’ το να πάρει δέκα. Δικαιολογείται όμως, μιας και οι ώρες είναι πολλές για να φτάσεις στο τελικό αποτέλεσμα.

Μπορείς να ζήσεις από αυτό; Κι αν ναι, τι μπορείς να κάνεις;
Θα δείξει. Είχα μία παραγγελία για έναν οίκο μόδας, όπου σχεδιάσαμε ορισμένες λεπτομέρειες, οι οποίες κάποιες θα προστεθούν σε μανίκια πουλόβερ και κάποιες άλλες σε πουκάμισα. Επίσης, έκανα και καθημερινά μαθήματα για δύο εβδομάδες σε παιδάκια δημοτικού ιδιωτικού σχολείου, όπου είχαν αγοράσει δύο αργαλειούς στα πλαίσια του summer camp. Δηλαδή γινόταν κάτι σαν δημιουργική απασχόληση. Φανταστείτε είχαν βάλει κρεβάτια μέσα στις αίθουσες για να κοιμούνται τα παιδιά. Έγινε πραγματικά χαμός και μάλιστα άρεσε πάρα πολύ και στα αγοράκια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα ήθελες να διδάξεις δηλαδή;
Ναι, με ενδιαφέρει αλλά μέχρι ένα βαθμό. Δεν θα μπορούσα να ασχοληθώ μόνο με αυτό, μιας και δεν θα είχα παραπάνω χρόνο για το δημιουργικό κομμάτι που με ενδιαφέρει πάρα πολύ.

Πώς προέκυψε το Ρομάντσο στη ζωή σου;
Το Ρομάντσο το είχα ακούσει ως φοιτήτρια από τότε που είχε ανοίξει. Δεν είχα έρθει βέβαια, οπότε δεν το είχα δει από κοντά. Ξεκίνησα να ψάχνω χώρους λοιπόν, πιστεύοντας βέβαια ότι δεν θα βρεθεί κάτι. Πήρα τηλέφωνο το Ρομάντσο γιατί δεν είχα να χάσω τίποτα και ευτυχώς είχαν διαθέσιμο χώρο, οπότε κλείσαμε ένα ραντεβού, τους έστειλα και ένα δείγμα δουλειάς και μου είπαν ότι ενδιαφέρονται. Χάρηκα πραγματικά! Γενικά είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη με τον χώρο.

Πότε ξεκίνησες τον αργαλειό;
Ξεκίνησα πριν από τέσσερα χρόνια και πιο συγκεκριμένα, ένα χρόνο πριν τελειώσω την Αρχιτεκτονική Εσωτερικού Χώρου, Διακόσμηση και Σχεδιασμού στο ΤΕΙ Αθήνας. Μιας και στη σχολή μάθαμε για το ύφασμα και στο Erasmus στην Βουδαπέστη τη μεταξοτυπία, ήξερα ότι ήθελα να ασχοληθώ με αυτά. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να βρω σχετικά μεταπτυχιακά, αλλά την περίοδο που ξεκίνησα να ψάχνω ήταν βέβαια πολύ αργά για κάποιες αιτήσεις, οπότε σκέφτηκα να γεμίσω τον χρόνο μου κάνοντας κάτι σχετικό μέχρι την επόμενη χρονιά. Αποφάσισα, λοιπόν, να πάω στο Μέτσοβο να μάθω αργαλειό, από όπου κατάγομαι κιόλας, που έχουν μεγάλη παράδοση στην υφαντική. Ήθελα να μάθω τα υφάσματα από την αρχή τους στην ουσία. Μόλις στήσαμε τον αργαλειό, συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου αρέσει. Μάλιστα σκέφτηκα πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα και απ΄την άλλη πόσο τυχερή ήμουν που το σκέφτηκα. Τελικά πάντως αντί για τρεις μήνες που είχα σκοπό να κάτσω, έμεινα για ένα χρόνο.
Ήταν ξεκάθαρα μία από τις πιο ωραίες χρονιές της ζωής μου. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με τι ασχολήθηκες στο μεταπτυχιακό;
Στο Λονδίνο έκανα Textile Design. Ουσιαστικά εκεί μάθαινες κάποια πράγματα, αλλά έκανες και την πτυχιακή σου κατ’ ευθείαν. Εκεί λοιπόν έκανα εξειδίκευση πάνω στον αργαλειό. Κάπως έτσι έμαθα και τον ηλεκτρονικό αργαλειό.

Ποιο ήταν το θέμα της πτυχιακής σου;
Το θέμα της πτυχιακής μου ήταν να πάρω τα παραδοσιακά σχέδια του Μετσόβου, ώστε να χρησιμοποιήσω διαφορετικά νήματα και τρόπο στα patterns, και να δώσω έτσι μια πιο σύγχρονη εικόνα. Ουσιαστικά να μπορέσει το υφαντό να ξαναγυρίσει στα σπίτια με διαφορετική μορφή. Από την άλλη, χρησιμοποίησα το υφαντό τοίχου, που κάποτε το είχαν για να ζεσταίνονται, χωρίς όμως μαλλί, βαμβάκι και μετάξι. Φυσικά δεν προσφέρει κάποια θερμομόνωση, μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί ως διαχειριστικό χώρου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Είναι ο αργαλειός είναι ένα μέσο ψυχοθεραπείας;
Εννοείται πως είναι ψυχοθεραπεία. Όταν στήνω τον αργαλειό, το μυαλό μου φεύγει. Ειδικά στο Μέτσοβο την ώρα που δούλευα πάνω στον αργαλειό, είχα κάνει κάποια τρελά flashback που δεν είχα κάνει ποτέ στην ζωή μου. Αυτό συμβαίνει μάλλον γιατί βρίσκομαι στην απόλυτη χαλάρωση εκείνη την ώρα και ακριβώς επειδή η  κίνηση είναι επαναλαμβανόμενη, μπορείς να σκεφτείς το οτιδήποτε. Κάτι σαν διαλογισμός. Γι’αυτό άλλωστε λένε ότι οι γυναίκες που υφαίνουν, κάνουν ουσιαστικά κατάθεση ψυχής πάνω στο υφαντό. Έχει να κάνει με την διάθεση τους, το πως θα χτυπήσεις το χτένι ή την ψυχολογία που θα έχεις. Αν βάλει κάποιος πέντε γυναίκες να κάνουν το ίδιο σχέδιο, δεν θα βγει το ίδιο.

Έχεις κάποιο πλάνο για το μέλλον;
Γενικά θέλω μόλις ορθοποδήσω, να πηγαίνω σε χώρες όπως το Περού και την Ινδία για ένα ένα μήνα, προκειμένου να εμπνέομαι για περισσότερα πράγματα. Ιδανικά θα ήθελα να πάω στην Γκάνα όπου εκεί υφαίνουν οι άντρες και έχουν και διαφορετικούς ενδιαφέροντες αργαλειούς. Κάποιους δηλαδή τους δένουν στην μέση και στην ουσία μπορούν να υφάνουν παντού. Ο αργαλειός εκεί είναι αντρική υπόθεση. 

 

© the MÉTA Project | 2017